m ł o d o ś ć i p r z e m i j a n i e

Młodość jest pot­wornie ciężkim przy­pad­kiem i chy­ba nie ma ni­kogo, kto by z te­go wyszedł bez powikłań.
— Agnieszka Osiecka

Ostatni letni motyl został porwany przez chłodny podmuch.

Lemoniada została zastąpiona karmelową herbatą, a spacery czytaniem Poświatowskiej pod kocem:

Ja minę

Ty miniesz

Mijamy

  

20 lat życia i pierwszy raz widzi się przemijanie tak poważnie

Może dlatego, że z wiekiem spokojniejemy.

Szalejemy i ganamy przed siebie, ale nasze spojrzenie na życie jest bardziej uważne.

Widzimy zamiast patrzeć.

Słyszymy zamiast słuchać.
Świat przestaje być niezniszczalny, więc

kochamy zamiast się zakochiwać.

Usiedliśmy w trójkę.

On, ja, on.

Nigdy się z nimi nie nudzę, ale jest stabilnie.
Zaskakujemy się poznając bliżej, a nie
zapewniając sobie emocjonalną zjeżdżalnię.

Może to specyfika dzisiejszych młodych ludzi.
Mamy wrażenie, że przeżyliśmy wszystko, a jednocześnie nic.
Jesteśmy zmęczeni, samym życiem w tym świecie, a i tak chce nam się żyć.

Czy kiedyś młodość też taka była?

And if you're still breathing, you're the lucky ones
'Cause most of us are heaving through corrupted lungs

And if you're still bleeding, you're the lucky ones
'Cause most of our feelings, they are dead and they are gone

And if you're in love, then you are the lucky one
'Cause most of us are bitter over someone

Słodko-gorzki smak przemijania

Dzisiaj słucham:

To bardzo dziwne uczucie pierwszego września nie martwić się końcem wakacji.

Co jest jeszcze dziwniejsze  - nawet jeśli skończyłyby się właśnie teraz, nie mogłabym sobie zarzucić, że je zmarnowałam. Nie zaniedbywałam znajomych, popracowałam troszkę, nie zniszczyłam sobie wątroby, serca ani mózgu.

Czuję, że lato się kończy.

Wypala się.

Po raz kolejny wspomnę o słodko-gorzkim smaku przemijania.

Kiedyś myślała, że jest związany z końcem wakacji, wolności i luzu

teraz widzę, że to kwesta pory roku, natury, biologicznego rytmu życia.
To mi się nawet bardziej podoba, bo mam wrażenie, że każda roślina, człowiek, zwierzę czuje teraz to samo.
Nie jestem sama.

Soulmates never die.
Tyle czasu spędziliśmy razem, że możemy o sobie pisać książki.

Całe lato to dla mnie retrospekcje czasami dni, czasami sekund.
Jak pomaga mi przejść przez umieranie poprzedniej przyjaźni.

Jak biegniemy na przystanek.

Jak oglądamy wystawę, dyskutując o kobiecym ciele.

Jak oglądamy film, popijając shandy.

Jak pieczemy razem ciasto jako jeden z moich dziwnych pomysłów.

Jak wstaje od stolika i idzie za mną, żeby sprawdzić, czy wszystko ok.
Jak oglądamy Wall E.

Jak lekko pijani gotujemy spaghetti w środku nocy.


Przetrwamy koniec lata?
 Chcesz?

EDIT 2 września 2012 22:55
On: Chcę